Lino maakt spaghetti. Elke ochtend vers. Zijn vader Francesco deed dat al en ook zijn grootvader. De laatste begon visrestaurant Capitano. Lino weet niet beter en wil niet anders. Hij zet de traditie voort en hij maakt smakelijke verse spaghetti. En zijn vaste klanten komen ook speciaal naar hem toe. En ze blijven komen. En ze vertellen het door. Lino doet niets bijzonders en zijn restaurant is altijd vol.

We geven heel veel geld uit om de dingen die we maken en verkopen anders te laten zijn. Om een verschil te maken door iets nieuws te bedenken. Terwijl we alleen maar heel dicht bij onszelf hoeven te blijven. Dat doen wat niemand anders zo goed kan als jij.

Hoe dichter bij jezelf je blijft, hoe groter het onderscheid je merk zal maken. Wie gaat je missen als je er niet meer bent?  En wie wil graag dat je vervolgens terugkomt? Is jouw dienst of je product of je bijdrage zó opmerkelijk, dat als je stopt, klanten gaan bellen om te vragen wat er aan de hand is? Dat ze je missen omdat je onvervangbaar bent. Dat je zó bijzonder bent en dat je gemist gaat worden. En wat is dat bijzondere?