Iets zit soms even tegen. En dan kan het zijn dat we ons geduld verliezen. Dat is een natuurlijke reactie. Toch is het goed om dan het tegenovergestelde te doen.

Ik kreeg deze week een belletje van een koeriersbedrijf. Er lag een pakket klaar op Schiphol. In plaats van de door de afzender beloofde euro 43,00 was het euro 208,00. Dat kwam omdat het pakket er al een paar dagen had gelegen. Mijn eerste reactie; hoe kan dit?  Ik was verongelijkt en mijn gedachten gingen op de automatische piloot alle kanten op.

Ik telde tot tien en probeerde me voor te stellen hoe dit gesprek zou zijn voor medewerkster. Hoe lang zij dit werk al doet. Of ze het naar de zin heeft daar en wat er allemaal speelt in haar leven. En ik weet ook niet hoeveel klagers er elke dag bellen.

Vriendelijk vroeg ik of zij iets voor mij kon betekenen. Er was vast ergens een foutje was gemaakt en dat dat zeker niet aan haar ligt. Ze zou haar best doen maar gaf me niet veel hoop. Achteraf bleek ook dat de afzender vergeten was om mij een mail te sturen met de documentgegevens. Dat was de oorzaak van de vertraging (het lag al vier dagen in opslag) en dus de hogere prijs.

Later die avond haal ik op Schiphol het pakket op. Voor mij verschijnt Dennis. Hij gaat door de papieren en kijkt me aan. Je hebt mazzel grijnst hij. Ik strijk over mijn hart. Esma heeft het uitgelegd en zij heeft een goed woordje voor je gedaan. Hoewel wij geen fouten hebben gemaakt gaan we het door de vingers zien. Ik reken euro 43,00 af en blij rij ik naar huis.

Inleven en vriendelijkheid brengt altijd meer dan op onze strepen staan. Het is de keuze tussen ontploffen in boosheid of samen kijken naar een oplossing. Automatische piloot of tot tien tellen.

Foto: Beni Krausz