In de jaren 90 heb ik tien jaar in Hong Kong gewerkt en gewoond. Tussen de wolkenkrabbers in de zeer dichtbebouwde stedelijke gebieden blijft vrijwel het hele jaar door een dikke laag smog hangen. Veroorzaakt door dieselvoertuigen en door de nabij gelegen Zuid Chinese industrie, net over de grens. Buiten lopen is ronduit ongezond en ramen hield ik altijd gesloten. Ik tolereerde deze toestand omdat ik er ook veel voor terugkreeg. Ik bouwde mijn bedrijf op, leerde heel veel en vermaakte me verder prima met fijne klanten en mooi werk. Ik vond dat ik deze prijs wel kon betalen.

Op een goed moment was voor mij de maat vol. Mijn tolerantie ten aanzien van de luchtvervuiling had het kritieke niveau bereikt. Drie weken later zat ik in het vliegtuig op weg naar Nederland.

Toen ik weer terugkeerde naar Nederland was mijn eerste aankoop een fiets. De frisse lucht die ik zo lang had gemist, is hier vanzelfsprekend. Naar buiten kunnen gaan, geen roet meer in de luchtwegen en heerlijk genieten van onze meest noodzakelijke brandstof; zuurstof.

Ik begon ook na te denken over wat ik allemaal nog meer had getolereerd in mijn leven en in mijn bedrijf tot dan toe. In het begin pakte ik alles aan om maar aan voldoende werk te komen. Ik ging te vaak mee in alle wensen van klanten. Ook als ik het er niet helemaal mee eens was. Ik had ook teveel verschillende klanten. Was onvoldoende in staat om intuitief te durven alleen ja te zeggen tegen de klant die bij mij paste en omgekeerd. En ik tolereerde ook klanten die de redelijke prijs die ik vroeg te hoog vonden. Ik ging dan vaak door de knieen. Met als gevolg meer werk voor minder geld. Klant wel blij maar ik niet. Want ik was mijn weekend en sociale leven kwijt.

Deze blauwe Giant heb ik nog steeds. Het is mijn metafoor voor wat ik tolereer in mijn leven. Ga ik toch weer een avond doorbuffelen met werk gerelateerde bezigheden of weer net onder de redelijke prijs werken, of kies ik voor een andere weg? Ik ben gaan nadenken over slimmere manieren van werken voor een veel specifiekere groep klanten.

Het gekke is, dat ik vaak even moet denken aan mijn blauwe fiets als ik een belangrijke beslissing moet nemen. Ga ik dit tolereren of gaan we het doen op een manier die bij mij, en dus ook bij mijn klant past? Zodat beide partijen winnen.

Mijn drukke bestaan, met alle verplichtingen, beloftes en werkzaamheden was de norm destijds. Ik wist niet beter en buffelde gewoon door. Was ook trots op wat ik had bereikt.  Ik had alleen onvoldoende lucht. Letterlijk en figuurlijk. Ik hapte letterlijk naar zuurstof. Toen ik weer kon fietsen in de schone lucht in Nederland wist ik pas wat ik had gemist. Ook in figuurlijke zin kreeg ik meer lucht. En vond nieuwe manieren van werken met gezondere keuzes. Ik kwam erachter dat ik mijn beste werk moest gaan delen met en doen voor mensen die het heel graag willen hebben. En die groep was en is heel klein. Maar groot genoeg om een echt verschil te kunnen maken.