Ik stuurde een in mijn ogen onschuldige mail aan iemand die eerder aan had gegeven met mij in contact te willen komen. Om professioneel te sparren. Dat leek mij een goed idee. Nadat ik tweemaal had opgevolgd en geen antwoord kreeg liet ik weten dat ik het na drie keer laat rusten. Mijn bericht was niet onvriendelijk maar klonk een beetje verongelijkt. Dat was ik ook. Ik voelde me niet gehoord.

Een aantal dagen later kwam er een reactie. Zijn leven had een plotselinge wending genomen door een ingrijpende ervaring in de naaste familie. Dat slokte terecht al zijn aandacht op. Ik voelde meteen hoe onhandig en voorbarig de toon was in mijn mail. En schaamde me voor het feit dat ik voorbij ben gegaan aan dat wat ik niet zag of kon zien, maar me wel kon voorstellen. Daarvoor nodig is empathie.

Aannames zijn gevaarlijk. We weten niet wat de ander weet. En we voelen niet wat de ander voelt. Empathie gaat veel verder dan inspelen op wat we zien en wat aan de oppervlakte ligt. Het gaat er vooral om dat we gevoelig zijn voor en anticiperen op wat we niet zien.

Empathie is moeilijk omdat we niet ontwikkeld zijn om van nature in andermans schoenen te lopen. Toch is dit precies wat er nodig is.

Foto: Georg Froeschl